Η Κούβα που αντιστέκεται

 Ακολουθεί η παρέμβαση του Μπάμπη Μισαηλίδη στην εκδήλωση του Proyecto ¡Salud Cuba! στις 18 Απριλίου.

Η αποστολή στην Κούβα έγινε με πρωτοβουλία εργαζομένων στο αεροδρόμιο της Αθήνας.

Πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω το Proyecto ¡Salud Cuba! που μας έδωσε την ευκαιρία να πάμε στην Κούβα και να μεταφέρουμε τις οκτώ βαλίτσες με φάρμακα που δόθηκαν ως μία μικρή ένδειξη αλληλεγγύης σε πέντε νοσοκομεία στην Αβάνα. Να ευχαριστήσω και τους δεκάδες ανθρώπους που συνέβαλαν σε αυτή την αποστολή είτε με χρήματα είτε με φάρμακα. Ιδιαίτερα τους φαρμακοποιούς και τους εκπαιδευτικούς, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται εδώ σήμερα. Το Proyecto είναι πρωτοβουλία μιας Βραζιλιάνας και μιας Κουβανής εδώ στην Αθήνα, που στόχο έχει την αποστολή φαρμάκων στην Κούβα. Μια πρωτοβουλία που θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε.

Θα ήθελα να ξεκινήσω με αυτό που μας τόνισε ο Μιγκέλ Κολίνα Ροντρίγκες, ηγετικό στέλεχος του CTC, της Κεντρικής Οργάνωσης Εργαζομένων της Κούβας: «Στην Κούβα η εργατική τάξη ασκεί την πολιτική εξουσία». Όλες τις εξελίξεις: η ιμπεριαλιστική πολιορκία, η δεινή κατάσταση που αντιμετωπίζει ο κουβανικός λαός και η αντίστασή του προς τις εντεινόμενες επιθέσεις των ιμπεριαλιστών θα πρέπει να τις δούμε σε αυτό το πλαίσιο.

Ο Μιγκέλ Κολίνα Ροντρίγκες (αριστερά) στη συνάντηση με μέλη της αποστολής, 7 Απριλίου

Οι εργάτες και οι αγρότες το 1959, με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο και το Κίνημα της 26^ης Ιουλίου, ανέτρεψαν την υποστηριζόμενη από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ δικτατορία του Μπατίστα και ανέλαβαν την πολιτική εξουσία. Αντιμέτωποι με τις κινήσεις της Ουάσιγκτον να συντρίψει την επανάστασή τους, πήραν τον έλεγχο των εργοστασίων, της γης και των τραπεζών βάζοντας τέλος στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Προχθές 50,000 χιλιάδες συμμετείχαν σε συγκέντρωσηστην Αβάνα για την 65^η επέτειο της ομιλίας του Φιντέλ σε μεγάλο πλήθος την προηγούμενη της ιμπεριαλιστικής εισβολής μισθοφόρων της CIA στην Πλάγια Χιρόν. Τότε ήταν που ο Φιντέλ διακήρυξε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης λέγοντας «Αυτό που οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν είναι ότι πραγματοποιούμε μια σοσιαλιστική επανάσταση ακριβώς κάτω από την μύτη τους». Η εισβολή κατατροπώθηκε μέσα σε 72 ώρες από τις πολιτοφυλακές των εργαζομένων της Κούβας και τον επαναστατικό στρατό.

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ από τότε μέχρι σήμερα προσπαθούν, εντείνοντας τα μέτρα του οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού, να γονατίσουν τον εργαζόμενο λαό της Κούβας – να συντρίψουν την επανάσταση και να μετατρέψουν την Κούβα σε αποικία τους.

Σήμερα η Κούβα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική απειλή από την «Κρίση Πυραύλων» του 1962, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι έφερε τον κόσμο στο χείλος ενός πυρηνικού πολέμου και τελικά αναγκάστηκε να βάλει τέλος στα σχέδια για μια εισβολή στο νησί. Η Ουάσιγκτον έχει αναπτύξει στην Καραϊβική ναυτικές και αεροπορικές της δυνάμεις σε μια έκταση που δεν έχουμε δει εδώ και 50 χρόνια.

Στο επίκεντρο της κλιμάκωσης των επιθέσεων βρίσκεται ο ενεργειακός αποκλεισμός με μόνο ένα ρωσικό πλοίο με 730.000 βαρέλια πετρέλαιο να έχει έρθει (με την συγκατάθεση της κυβέρνησης Τραμπ) στην Κούβα τους τελευταίους τρεις μήνες. Αυτό οδηγεί στον μεγάλο περιορισμό των βασικών αναγκών του πληθυσμού: Περιορισμούς στην παραγωγή και μεταφορά τροφίμων, στις πρώτες ύλες για την παραγωγή φαρμάκων, στην παροχή νερού, στις μεταφορές αλλά και την αποκομιδή σκουπιδιών, στις πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το διεθνές φεστιβάλ βιβλίου, αλλά και στις θεατρικές παραστάσεις και τις αθλητικές διοργανώσεις.

Παρόλες αυτές τις τεράστιες δυσκολίες στην καθημερινότητα του πληθυσμού της Κούβας, η εικόνα ενός λαού που πεινάει, μιας κοινωνίας υπό κατάρρευση, ενός λαού απογοητευμένου σε ένα «αποτυχημένο κράτος», μιας Κούβας που μετά από την ιμπεριαλιστική εισβολή στην Βενεζουέλα είναι ζήτημα χρόνου ότι θα ακολουθήσει και αυτή και μάλλον θα πέσει σαν ώριμο φρούτο – ή ότι μπροστά στον πανίσχυρο εχθρό αναπόφευκτα θα λυγίσει και δεν έχει τη δυνατότητα να προβάλει μια σοβαρή αντίσταση – όλα αυτά βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.

Εκτός από την ένδειξη αλληλεγγύης με την μεταφορά φαρμάκων, ο δεύτερος στόχος της αποστολής μας ήταν να δούμε τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στην Κούβα τον οικονομικό, ενεργειακό και πολιτιστικό «στραγγαλισμό» και πώς προετοιμάζονται ακόμα και για μια ενδεχόμενη ιμπεριαλιστική στρατιωτική εισβολή και κατοχή της χώρας. Κατά τις δέκα μέρες που είμασταν στην Αβάνα μπορέσαμε να συζητήσουμε με μέλη και στελέχη μαζικών οργανώσεων, όπως τις Επιτροπές Υπεράσπισης της Επανάστασης, συνδικάτα εργαζόμενων στην υγεία και στην ενέργεια, με συνδικαλιστές στις μεταφορές, καθώς και με εκπροσώπους της Κεντρικής Οργάνωσης Εργαζομένων Κούβας και συζητήσαμε επίσης με ανθρώπους στις γειτονιές της Αβάνας. Όλα αυτά θα σας τα αναπτύξουν στην συνέχεια οι συναγωνιστές, Λάμπρος, Νατάσα και ο Παναγιώτης.

Το ρωσικό πετρέλαιο θα είναι έτοιμο για χρήση προς το τέλος του μηνός και θα διανεμηθεί, όπωςγίνεται και με το σύνολο της ενέργειας, με προτεραιότητα σε ιδρύματα όπως νοσοκομεία και παιδικούς σταθμούς. Ο κουβανικός λαός λόγω της πολιορκίας των ΗΠΑ αντιμετωπίζει την ενεργειακή και οικονομική κρίση γενικότερα με ευφυία, δημιουργικότητα και εφευρετικότητα, καθώς και με χιούμορ. Όπως μας είπε ο Αμάδο Ριόλ, αυτό το μεγάλο πνεύμα αλληλεγγύης, στην Κούβα το χιούμορ είναι μια επαναστατική πράξη.

Στην Κούβα λόγω της σοσιαλιστικής επανάστασης η υγεία δεν είναι εμπόρευμα αλλά δικαίωμα όλων. Στα έξι νοσοκομεία που επισκεφτήκαμε είδαμε τη μάχη που δίνει το υγειονομικό προσωπικό να διατηρήσουν το εξαιρετικό σύστημα υγείας με περιορισμένα μέσα.

Αντιμέτωποι με τον ενεργειακό αποκλεισμό η κουβανική κυβέρνηση προσπαθεί, μεταξύ άλλων, να αυξήσει την εγχώρια παραγωγή πετρελαίου και να αναπτύξει εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Στο Ματάνσας σήμερα π.χ. με τη χρήση οργανικών απορριμμάτων παράγεται ενέργεια για την λειτουργία των λεωφορείων και ως λιπάσματα για τις καλλιέργειες.

Η κρίση δεν πλήττει στον ίδιο βαθμό όλο τον πληθυσμό της Κούβας. Υπάρχουν και μικροαστικά κοινωνικά στρώματα που συνεχίζουν την άνετη ζωή τους δίχως ιδιαίτερες ελλείψεις. Πρόκειται για ορισμένους από αυτούς που έχουν συγγενείς στις ΗΠΑ που τους στέλνουν χρήματα, ή μαγαζάτορες και μικροεπιχειρηματίες. Μεταξύ αυτών ιδιαίτερα των στρωμάτων υπάρχουν και απόψεις κατά της επανάστασης, που θα στήριζαν ακόμη και μια ιμπεριαλιστική επέμβαση. Στόχος του οικονομικού στραγγαλισμού είναι η διεύρυνση της δυσαρέσκειας. Είναι ένας πόλεμος φθοράς, με τον οποίο η Ουάσιγκτον ελπίζει να ανοίξουν οι προϋποθέσεις για μια στρατιωτική επέμβαση.

Η μεγάλη πλειονότητα όμως του κουβανικού λαού στηρίζει την σοσιαλιστική επανάσταση και τις κατακτήσεις της. Ο εργαζόμενος λαός της Κούβας μέσα από τις μαζικές οργανώσεις του προετοιμάζεται και στρατιωτικά με εβδομαδιαίες ασκήσεις ετοιμότητας να αντιμετωπίσει μια εισβολή. Αυτό τον λαό φοβούνται οι ιμπεριαλιστές και όπως πάντα υποτιμούν τις ικανότητές του. Όπως υποτιμούν και εμάς, την εργατική τάξη στις καπιταλιστικές χώρες, και φοβούνται ότι θα ακολουθήσουμε το παράδειγμα της σοσιαλιστικής επανάστασης και του διεθνισμού της Κούβας, που δείχνει ότι μπορούμε να τους ανατρέψουμε και να διαμορφώσουμε μια κοινωνία που να μην στηρίζεται στον αλληλοσπαρακτικό ατομικισμό αλλά στην αξιοπρέπεια, την ανιδιοτέλεια, την εντιμότητα, την αγάπη και την ανθρώπινη αλληλεγγύη – τις ηθικές αξίες του Μαρτί που επηρέασαν τη γενιά του Φιντέλ που ηγήθηκε της επανάστασης. Είναι βαθιά ριζωμένες στον κουβανικό λαό.