Ντίας-Κανέλ: «Η Κούβα δίνει σήμερα μια ιστορική μάχη, ένα νέο Μονκάδα»

 Φωτογραφία: Estudios Revolución

Κάθε 26 Ιούλη η Κούβα γιορτάζει. Μια μέρα σαν και αυτή το 1953 οι μαχητές υπό την ηγεσία του Φιντέλ Κάστρο και άλλων νέων επαναστατών, στην πλειονότητά τους παιδιά της εργατικής τάξης ανέλαβαν μια εξεγερσιακή έφοδο – μια φαινομενικά ανέλπιδη και άνιση μάχη ενάντια σε μια δικτατορία με τις πλάτες των ΗΠΑ. Σχεδόν οι μισοί μαχητές δολοφονήθηκαν, ενώ οι υπόλοιποι, μεταξύ των οποίων και ο Φιντέλ, φυλακίστηκαν.

Κεκλεισμένων των θυρών ο Φιντέλ υπερασπίστηκε το δικαίωμα στην εξέγερση, κατήγγειλε την αιμοσταγή δικτατορία, αλλά το κατηγορώ μετατράπηκε σε πολιτικό πρόγραμμα που ενέπνευσε εργαζόμενους, χωρικούς και νεολαία σε όλη την Κούβα. Το κείμενο της υπεράσπισής του κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι σε δεκάδες χιλιάδες παράνομα αντίτυπα (Βλ. Η ιστορία θα με δικαιώσει, εκδ. Διεθνές Βήμα). Ο αντιδικτατορικός αγώνας μετατράπηκε άρδην σε έναν αγώνα για ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Μετατράπηκε σε ένα γιγάντιο κίνημα ικανό να ανατρέψει όχι μόνο τη δικτατορία αλλά και το σύστημα της εκμετάλλευσης που γεννά εξαθλίωση, και χρειάζεται δικτατορίες για να διατηρηθεί.

Στις 26 Ιούλη οι Κουβανοί και οι Κουβανές γιορτάζουν το επαναστατικό τους πνεύμα. Ο φετινός εορτασμός της 73^ης επετείου της Μονκάδα έγινε στο Πινάρ ντελ Ρίο - ως τιμητική διάκριση για την περιοχή.

«Η Κούβα δίνει σήμερα μια ιστορική μάχη: Ένα νέο Μονκάδα!» ήταν το κεντρικό μήνυμα του. Ακολουθούν εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του Ντίας-Κανέλ, Πρώτου Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας και Προέδρου της Δημοκρατίας.

«Θα πουν ότι η έφοδος στα στρατόπεδα Μονκάδα και Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεντες, το 1953, απέτυχε.  Θα τους υπενθυμίσουμε ότι εκείνη η δράση άναψε τη μικρή μηχανή που έθεσε σε κίνηση τη μεγάλη μηχανή της Κουβανικής Επανάστασης, όπως είπε ο Φιντέλ.»

Ο Ντίας-Κανέλ ξεκαθάρισε ότι σήμερα «αγωνιζόμαστε σθεναρά και πεισματικά για την υπεράσπιση της κυριαρχίας μας και του δικαιώματός μας να επιλέγουμε ελεύθερα τον τρόπο διακυβέρνησής μας».

Συνέχαιρε τον λαό του Πινάρ ντελ Ρίο για τις επιδόσεις της επαρχίας αναγνωρίζοντας ότι «σε στιγμές όπως αυτές που ζούμε, αυτά δεν είναι απλώς επιτεύγματα, είναι αποδείξεις καθημερινού ηρωισμού. Ένα μόνο στοιχείο αρκεί για να διευκρινίσει αυτό που λέω: το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας 4,8 ανά 1.000 ζωντανές γεννήσεις και ο δείκτης μηδενικών μητρικών θανάτων, εν μέσω διακοπών ρεύματος και ελλείψεων κάθε είδους, αυτό ονομάζεται ηρωισμός!»

Δείχνοντας ποιες είναι οι προκλήσεις πανεθνικά, ανάφερε «τη συνεχή προσπάθεια που της επέτρεψε να προωθήσει την παραγωγή τροφίμων, σε στενή συνεργασία με τους παραγωγούς, καθώς και την ευελιξία στη διαδικασία παραχώρησης γης σε επικαρπία, ένα ζήτημα ζωτικής προτεραιότητας σήμερα. Φυσικά, είναι απαραίτητο να αναφερθούμε στην παραγωγή καπνού, σύμβολο της περιοχής και εξαγωγικό προϊόν εξαιρετικής αξίας, καθώς και στις παραγωγές της βιομηχανίας τροφίμων με νέες διασυνδέσεις με μορφές μη κρατικής διαχείρισης.»

Αναφερόμενος στις πρόσφατες επιθέσεις της Ουάσιγκτον:

«Οι ιστορικοί αντίπαλοι του κουβανικού έθνους, [...] τυφλοί πιστοί στη δύναμη του χρήματος να αγοράζει συνειδήσεις και να υποτάσσει τη βούληση, εκτοξεύουν καθημερινά απειλές κατά της Επανάστασης και κάθε εβδομάδα ανακοινώνουν μια νέα τιμωρία για κουβανικές επιχειρήσεις και αξιωματούχους, ακόμη και για όσους, είτε είναι Κουβανοί είτε ξένοι, τολμούν να στείλουν ένα πλοίο με πετρέλαιο ή να επενδύσουν στην Κούβα.

Οι τελευταίες κυρώσεις σπάνε κάθε ρεκόρ ατιμίας, καθώς στρέφονται εναντίον αξιωματούχων της Δημόσιας Υγείας και των κουβανικών ιατρικών υπηρεσιών. Αναρωτιέμαι με ποιο παράλογο επιχείρημα μπορούν να στοχοποιηθούν επαγγελματίες, των οποίων η απόδοση σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου αντιμετωπίζουν επικίνδυνες καταστάσεις, φυσικές καταστροφές και μεταδοτικές ασθένειες, αναγνωρίζεται ως άριστη από κυβερνήσεις των πιο διαφορετικών πολιτικών αποχρώσεων.»

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ σε πρόσφατη αναφορά της με τίτλο Cuba: The Capital of 21st Century Communism (Κούβα: Η πρωτεύουσα του κομμουνισμού του 21ου αιώνα) προβάλλει τον εκπληκτικό ισχυρισμό ότι η κουβανική κυβέρνηση αποτελεί τον «συνδετικό ιστό» μιας τεράστιας παγκόσμιας συνωμοσίας κατά των ΗΠΑ, ουσιαστικά ‘εξάγοντας επαναστάσεις’.

«Έχουν κηρύξει παγκόσμιο πόλεμο κατά της Αριστεράς και της Κούβας ως πρωτεύουσας του κομμουνισμού στον 21ο αιώνα»,  είπε ο Ντίας-Κανέλ. 

«Κατηγορώντας την Κούβα, δεν αναζητούν απλώς έναν αποδιοπομπαίο τράγο, έναν εξωτερικό παράγοντα, αλλά ψάχνουν ποιον να κατηγορήσουν για τις διαμαρτυρίες των τομέων που έχουν πληγεί περισσότερο από μια οικονομία που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, σε βαθμό που δεν μπορεί να αντέξει κανείς.

Ποινικοποιούν τη διαμαρτυρία χωρίς να αναλύουν τα αίτια της και, καιροσκοπικά, αναζητούν μια νέα δικαιολογία για να διατηρήσουν τη γενοκτονική πολιτική τους εναντίον της Κούβας, την οποία καταδικάζει ο κόσμος.

Αφήστε την Κούβα να ζήσει ειρηνικά!  Και επίσης το πιο ευγενές τμήμα του αμερικανικού λαού, που ιστορικά έχει αγωνιστεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα άλλων λαών, χωρίς να περιμένει αναγνώριση και αντιμετωπίζοντας πολλές φορές διώξεις, φυλάκιση και κινδύνους για τη ζωή του.

Η Κούβα δεν αποτελεί απειλή, ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε για καμία άλλη χώρα πάνω στη Γη!  Είμαστε ένας ευγενής λαός, που σώζει ζωές εκεί όπου άλλοι καταστρέφουν, που στέλνει γιατρούς και δασκάλους εκεί όπου άλλοι στέλνουν βόμβες, που εκπαιδεύει επαγγελματίες υψηλής ειδίκευσης από διάφορες χώρες, στο πλαίσιο προγραμμάτων συνεργασίας που υλοποιούνται εν μέσω των μεγαλύτερων στερήσεων!»

Για τον αποκλεισμό:

«Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει σχεδιάσει και εφαρμόσει συνειδητά μια πολιτική μέγιστης οικονομικής ασφυξίας εναντίον του κουβανικού λαού. Έχει εντείνει την πολιτική του αποκλεισμού που διαρκεί έξι δεκαετίες, επιβάλλοντας ενεργειακό και χρηματοοικονομικό κλοιό, προκαλώντας μια βαθιά κρίση στο ηλεκτροενεργειακό σύστημα, η οποία μεταφράζεται σε διακοπές ρεύματος που διαρκούν πάνω από μία ημέρα, παράλυση των βιομηχανιών και επιπτώσεις σε δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους.

Ο τεράστιος πόνος των κουβανικών οικογενειών επιβεβαιώνεται από τα στατιστικά στοιχεία: θάνατοι που οφείλονται στην έλλειψη φαρμάκων τα οποία, για δεκαετίες, η χώρα παρήγαγε και διένειμε δωρεάν ή σε επιδοτούμενες τιμές, αλλά σήμερα δεν μπορεί πλέον να εξασφαλίσει· πάνω από 100.000 χειρουργικές επεμβάσεις που δεν μπορούν να προγραμματιστούν ούτε να πραγματοποιηθούν, επειδή τα νοσοκομεία δεν μπορούν να προστατευθούν από τις απρόβλεπτες διακοπές ρεύματος κατά τις ήδη συχνές διακοπές λειτουργίας του Εθνικού Ηλεκτροενεργειακού Συστήματος και λόγω της έλλειψης καυσίμων για τις εφεδρικές μονάδες · πάνω από 118.000 ασθενείς με καρκίνο, μεταξύ των οποίων 1.200 παιδιά, που δεν μπορούν να λάβουν θεραπείες πρώτης γραμμής, και αναγκάζονται να υποβάλλονται σε εναλλακτικές θεραπείες δεύτερης και τρίτης γραμμής· και αυτό που είναι εξίσου ή και πιο οδυνηρό, το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας αυξήθηκε σε 9,3 ανά 1.000 ζωντανές γεννήσεις, έναντι των 4 ή 5 που καταγράφονταν τα προηγούμενα χρόνια.  Πίσω από αυτούς τους αριθμούς κρύβονται τα πρόσωπα παιδιών που δεν έζησαν τη ζωή τους ως άμεση συνέπεια του αποκλεισμού και του γενοκτονικού χαρακτήρα του! […]

 Είναι παράνομο και εγκληματικό να βασανίζεις έναν λαό μόνο και μόνο για να τον ωθήσεις να εξεγερθεί εναντίον της κυβέρνησής του· δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.

Ο αποκλεισμός είναι όπλο πολέμου και προκαλεί θανάτους.  Εν όψει της διεθνούς καταδίκης του και της έντιμης και αυξανόμενης αλληλεγγύης των λαών που λαμβάνουμε, τα νέα «γεράκια» που ηγούνται του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν διαδώσει μια συκοφαντική έκθεση σχετικά με την υποτιθέμενη ανατρεπτική επιρροή της Κούβας εναντίον της χώρας αυτής.  Όπως επισημαίνει η Δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών μας, πρόκειται για ένα μέτριο προπαγανδιστικό φυλλάδιο, το οποίο επιδιώκει, μέσω της κατασκευής κατηγορητικών μύθων, να δημιουργήσει συναίνεση για μια ενδεχόμενη στρατιωτική επιθετικότητα.

Καταγγέλλουμε ότι όσοι σχεδίασαν αυτή την πολιτική ασφυξίας, όσοι την εφαρμόζουν και την υποστηρίζουν, είναι υπεύθυνοι για τα δεινά του κουβανικού λαού! Είναι υπεύθυνοι για τους θανάτους που προκαλούνται από την έλλειψη πρόσβασης σε βασικά αγαθά! Είναι υπεύθυνοι για την πείνα που επιδιώκουν να επιβάλουν και η ιστορία δεν θα τους συγχωρήσει!»

Κατήγγειλε επίσης «όσους σιωπούν και ανέχονται […]. Ο αμερικανικός αποκλεισμός λειτουργεί μόνο χάρη στη συνενοχή όσων φοβούνται τη δύναμη της Ουάσιγκτον περισσότερο από την κρίση της ιστορίας. […]

Κάθε φορά που ένα μέρος του κόσμου σιωπά μπροστά στην επιθετικότητα εναντίον της Κούβας, αποδυναμώνεται το διεθνές δίκαιο.  Κάθε φορά που μια κυβέρνηση αποδέχεται τις παράνομες κυρώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, υπονομεύεται η αρχή της μη παρέμβασης.  Κάθε φορά που μια επιχείρηση δέχεται πιέσεις να εγκαταλείψει τις επενδύσεις της στην Κούβα και άλλες δεν αποφασίζουν να τις πραγματοποιήσουν από φόβο για αντίποινα, ενισχύεται η οικονομική δικτατορία μιας και μόνο υπερδύναμης. […] Πριν ήταν η Γάζα, ο Λίβανος, το Ιράν, σήμερα είναι η Κούβα. Αύριο μπορεί να είναι οποιαδήποτε άλλη χώρα.»

Η υπεράσπιση της Κούβας είναι ένα παγκόσμιο καθήκον, επειδή, «σημαίνει αγώνα ενάντια στον αποικιοκρατισμό του 21ου αιώνα, ενάντια στον ηγεμονισμό, ενάντια στην αξίωση ότι μια μόνο χώρα μπορεί να αποφασίζει για το πεπρωμένο όλων!  Δεν υπάρχουν ανώτερα και κατώτερα έθνη.  Ο κόσμος που ήταν χωρισμένος σε αυτοκράτορες και υπηκόους νικήθηκε μετά από αιώνες αγώνων και δεν μπορεί να επιστρέψει.»

Αναφέρθηκε εκτενώς στη συμβολή της αλληλεγγύης από πολλές χώρες, με ειδική μνεία στις ΗΠΑ:

«Η Κούβα γνωρίζει, αναγνωρίζει και αγκαλιάζει τους λαούς και τις κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των εκπροσώπων του πιο ευγενούς τμήματος του λαού των ΗΠΑ, που ρισκάρουν τα πάντα για να φέρουν το φορτίο της αλληλεγγύης και της υποστήριξής τους στο νησί.

Σας ευχαριστούμε για την αλληλεγγύη σας! Σας ευχαριστούμε για το θάρρος σας! Σας ευχαριστούμε για τη δέσμευσή σας στη δικαιοσύνη!

Να είστε βέβαιοι ότι εμείς δεν θα παραδοθούμε!

Όπως εκείνη την αυγή της 26ης Ιουλίου, κάθε μέρα κατακτούμε τη σκληρή καθημερινότητα για να γράψουμε την ιστορία αυτής της εποχής.»

Ποια είναι η απάντηση απέναντι στον στραγγαλισμό;

«Εν μέσω τόσο μεγάλων δυσκολιών, τι κάνουμε: εργαζόμαστε, δημιουργούμε, καινοτομούμε.  Σε όλους τους παραγωγικούς τομείς, εργάτες, αγρότες, επιστήμονες, διανοούμενοι, καλλιτέχνες και φοιτητές καινοτομούν, συνεισφέρουν, τροποποιούν τεχνολογίες για να συνεχίσουν να παράγουν και να μας φωτίζουν, έστω και ελάχιστα· ενώ οι αντίπαλοί μας ξεπερνούν τη δική τους διαφθορά προσπαθώντας να μας αφήσουν χωρίς φως, χωρίς νερό, χωρίς ενέργεια και χωρίς ελπίδες.

Η απάντησή μας στην ασφυξία είναι η εφευρετικότητα, η δημιουργικότητα και, όσο κι αν τους ενοχλεί, η χαρά του κουβανικού λαού! (Χειροκροτήματα).

Η απάντηση στον αποκλεισμό είναι η έξυπνη και αποτελεσματική προσπάθεια. Η απάντηση στις προσπάθειες, που δεν έχουν εγκαταλειφθεί ποτέ, να μας απομονώσουν και να μας διαιρέσουν, είναι η ενότητα.

‘Η ενότητα είναι το κύριο στρατηγικό μας όπλο’, μας είπε ο Στρατηγός του Στρατού Ραούλ Κάστρο Ρουζ, με την ευκαιρία της επετείου της Επανάστασης, τον Ιανουάριο του 2024, και μας ζήτησε να την φροντίζουμε περισσότερο και από την κόρη του οφθαλμού μας.

Η ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία. Σημαίνει ότι, παρά τις διαφορές στο ύφος, στη δυναμική και στους τρόπους αντιμετώπισης των προκλήσεων, όλοι μοιραζόμαστε τον ίδιο στόχο: η Κούβα να είναι μια σοσιαλιστική, κυρίαρχη, ανεξάρτητη, αξιοπρεπής και, τελικά, ευημερούσα χώρα, χωρίς να αφήνουμε κανέναν πίσω.  Οτιδήποτε απειλεί αυτόν τον σκοπό θα στερούσε την Επανάσταση από το νόημά της, διότι κάθε φορά που η ενότητα διαρρήχθηκε στη μακρά ιστορία των αγώνων μας ως λαού, η Επανάσταση παρέκκλινε από τον δρόμο της.»

Οι άμεση οικονομική πρόκληση:

«Η δημιουργικότητα και η προσπάθεια από μόνες τους, όσο ηρωικές κι αν είναι, δεν αρκούν για να γκρεμίσουμε τις δομές του αποκλεισμού.  Αυτή η πεποίθηση καθιστά στρατηγική προτεραιότητα την υλοποίηση των οικονομικών και κοινωνικών μετασχηματισμών που βρίσκονται σε εξέλιξη.  Πρόκειται για βαθιές και απαραίτητες αλλαγές, οι οποίες τίθενται και συζητούνται εδώ και αρκετά χρόνια.

Έχουμε ξεκινήσει μια διαδικασία μακροοικονομικής εξυγίανσης και ενισχύουμε όλες τις μορφές διαχείρισης, ενθαρρύνοντας τους εργαζόμενους και τους αγρότες, και ανοίγοντας περιθώρια για υπεύθυνες επενδύσεις, πάντα με βάση την ιερή αρχή ότι οι αλλαγές δεν μπορούν να αγνοούν την κοινωνική δικαιοσύνη.  Αυτή είναι η οικονομική και κοινωνική μάχη αυτής της γενιάς.

Η αποστολή είναι πολύ περίπλοκη και γεμάτη κινδύνους, τους οποίους έχουμε την ευθύνη να ελαχιστοποιήσουμε για όσους βρίσκονται σε ευάλωτη θέση.

Η τόλμη που μας κληροδότησε η Μονκάδα απαιτεί από εμάς να μην φοβόμαστε τις αλλαγές, αλλά στο όνομα του υπέρτατου ιδανικού όσων έπεσαν τότε και όσων έδωσαν τα πάντα όλα αυτά τα χρόνια, οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να καθοδηγούνται από μια θεμελιώδη αρχή: τον μέγιστο βαθμό κοινωνικής δικαιοσύνης.

Επιβεβαιώνουμε ότι η Κούβα είναι και θα παραμείνει μια κυρίαρχη χώρα, ότι κανείς, υπό καμία περίσταση, δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για εμάς, ότι οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις είναι και θα παραμείνουν δικές μας!»

Απευθυνόμενος ειδικά στους νέους Κουβανούς:  «Καλείστε να ηγηθείτε αυτής της στιγμής από κάθε γειτονιά και κάθε γωνιά αυτού του νησιού. Συμμετέχετε και μεταμορφώστε προς το καλό όλων, όπως κάποτε έγινε με γνώμονα το δικό σας καλό (Χειροκροτήματα).

Ο Χοσέ Μαρτί, ο πνευματικός εμπνευστής των πράξεων που σήμερα τιμούμε, έλεγε: ‘Μόνο μία δύναμη χρειάζεται ένας λαός: να μην αμφιβάλλει για τη δύναμή του’.»

Η ομιλία έκλεισε με ένα κάλεσμα για δράση:

«Συμπατριώτες:

Το κάλεσμα τώρα είναι για δράση, να μην περιμένουμε, να μην θρηνούμε, να μην συμβιβαζόμαστε, να σκεφτόμαστε ως χώρα, να αναζητούμε εναλλακτικές λύσεις με τόλμη και δημιουργικότητα, να φροντίζουμε κάθε πόρο σαν να είναι ο τελευταίος, να παράγουμε, να αντικαθιστούμε τις εισαγωγές, να αναπτύξουμε το δυναμικό μας.  Να εμπιστευτούμε τις δικές μας δυνάμεις!  Ας είναι και ας αισθάνεται κάθε Κουβανός στη θέση εργασίας του, στο χωράφι του, στο εργαστήριό του, στο σχολείο του, στη γειτονιά του πρωταγωνιστής της μεταμόρφωσης που οφείλουμε στον εαυτό μας για να ξεπεράσουμε αυτή τη στιγμή.

Το σημερινό κάλεσμα είναι προς την ελπίδα!

Εμείς, οι σημερινοί Κουβανοί, είμαστε επίσης νικητές του ανέφικτου, και αυτή την 26η Ιουλίου επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας προς την πατρίδα, προς την Επανάσταση, προς τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού και προς το έργο της ανασυγκρότησης μιας οικονομίας που έχει πληγεί ανελέητα από τέσσερις αιώνες αποικιοκρατίας, έξι δεκαετίες νεοαποικιοκρατίας και άλλες έξι δεκαετίες αποκλεισμού που έχει ενισχυθεί έως ότου μετατραπεί σε σχέδιο γενοκτονίας.

Ας μας βρει κάθε ξημέρωμα έτοιμους για αγώνα!

Ζήτω η 26η Ιουλίου!  (Φωνές: «Ζήτω!»)

Ζήτω η Εθνική Εξέγερση!  (Φωνές: «Ζήτω!»)

Ζήτω η Κούβα, κυρίαρχη και ανεξάρτητη!  (Φωνές: «Ζήτω!»)

Ζήτω η διεθνής αλληλεγγύη προς την Κούβα!  (Φωνές: «Ζήτω!»)

Σοσιαλισμός ή Θάνατος!

Πατρίδα ή Θάνατος!

Θα νικήσουμε!

(Χειροκροτήματα).

 

Ολόκληρη η ομιλία εδώ: https://www.trabajadores.cu/20260726/diaz-canel-cuba-libra-hoy-una-batalla-historica-un-nuevo-moncada/